تبدیل ریال به تومان؛ یک گام خوب اما ناقص

تبدیل واحد پول ایران از "ریال" به "تومان" را می توان اقدامی در جهت مردمی سازی اقتصاد دانست و البته اقدامی صرفاً شکلی.

"مردمی" از آن جهت که در تمام دهه های اخیر، مردم عملاً ریال را حذف و تومان را جایگزین آن کرده بودند و با تصمیم اخیر، در واقع دولت به مردم پیوسته است و "شکلی" از آن روی که این کار، تاثیر خاصی بر روندهای اقتصادی ندارد و تا بهبود اوضاع اقتصادی ایران، راهی بس طولانی در پیش است، آن هم اگر پیموده شود!

مع الوصف، اگر این "گام خوب"، به طور "کامل" برداشته نشود، در آینده از این اقدام به نیکی یاد نخواهد شد؛ به قول قدیمی ها یا نباید کاری را آغاز کرد و یا باید بعد از شروع، آن را تا انتها به بهترین شکل ادامه داد.

منظور از گام کامل نیز، همزمان سازی تبدیل ریال به تومان با حذف صفرها از پول ملی است. درست است که با تبدیل واحد پولی، یک صفر حذف می شود ولی به باور اکثر کارشناسان اقتصادی، نیازمند آنیم که سه یا حتی چهار صفر از واحد پول ملی حذف شود.

این که حذف صفرها چه فوایدی دارد، موضوعی است که در این مقال کوتاه بدان نمی پردازیم، دغدغه این نوشتار آن است که کشور دچار هزینه مجدد نشود. بدین معنا که یک بار در جریان تبدیل واحد پول از ریال به تومان و حذف یک صفر، ساختارهایی مانند اسکناس، سکه، چک، نرم افزارهای حسابداری و ... تغییر کند و بار دیگر با حذف صفرهای بیشتر، همین پروسه با صرف هزینه های فراوان و مجدد، تکرار شود.

لذا توصیه جدی به دولت این است که این روند را تجمیع کند و عملیات تغییر واحد پولی و حذف سه یا چهار صفر را  مجتمعاً در قالب یک اقدام واحد انجام دهد ولو آن که این کار زمان بیشتری بطلبد.