بارورسازی ابرها چیست و چگونه انجام می‌شود؟

آیا بارورسازی ابرها واقعاً نتیجه می‌دهد؟

بارورسازی ابر برای نخستین‌بار در سال ۱۹۴۷ در استرالیا آزمایش شد. در آن زمان یک هواپیمای سبک به پرواز درآمد و یخ خشک خردشده را در ابرها رها کرد. از آن زمان تاکنون پژوهشگران تلاش کرده‌اند به‌طور قطعی مشخص کنند که آیا این روش مؤثر است یا خیر. یک مقاله منتشرشده در سال ۲۰۰۹ که بارورسازی ابر در تاسمانی را بررسی می‌کرد، نشان داد که بارش روی منطقه هدف بین ۵ تا ۱۳ درصد بیشتر از منطقه کنترل نزدیک بوده است. همچنین یک مقاله دیگر نیز افزایش میانگین ۱۴ درصدی بارش را به‌دلیل آزمایش‌های بارورسازی ابر در کوه‌های برفی استرالیا گزارش داد. یک بررسی مستقل دیگر نیز نتایج را مثبت اما غیرقطعی ارزیابی کرد.

البته منتقدان نیز می‌گویند این مطالعات مبتنی‌بر تحلیل آماری داده‌های بارش بوده و شامل کار میدانی جامع برای نشان‌دادن علت و معلول نبوده‌اند.

یکی از مهم‌ترین مزیت‌های بارورسازی ابر این است که میزان بارش باران را افزایش می‌دهد که می‌تواند باعث افزایش سطح آب پشت سدها یا سفره‌های آب زیرزمینی شود. اما انجام این کار با چالش‌هایی نیز همراه است. «کارن هوارد»، دانشمند دفتر حسابرسی دولت آمریکا، می‌گوید: «بارورسازی ابر اغلب در طول خشکسالی بسیار دشوار است، زیرا جو بسیار خشک است و هر ابری ممکن است رطوبت کافی نداشته باشد.» دفتر حسابرسی دولت آمریکا برخی از این چالش‌ها را متذکر شده است، ازجمله اینکه اطلاعات قابل‌اعتماد درباره انجام بهینه و مؤثر بارورسازی ابر و مزایا و اثرات آن وجود ندارد.

عملیات بارورسازی ابر تنها زمانی می‌تواند بارش را افزایش دهد که نوع مناسبی از ابرها حضور داشته باشد که این امر فرصت‌های موفقیت را محدود می‌کند.

مشخص نیست که استفاده گسترده‌تر از یدید نقره چه تأثیری بر سلامت عمومی یا محیط‌زیست خواهد داشت، هرچند که پژوهش‌های موجود و محدود به چند مطالعه اخیر نشان می‌دهند که یدید نقره در سطوح کنونی خطری برای محیط‌زیست یا سلامت انسان ندارد.

عموم مردم ممکن است بارورسازی ابر را به‌طور کامل درک نکنند.

اشتراک گذاری :

پزشکیان: اگر آنچه برادر اصلاح‌طلب ما گفته درست باشد، فاجعه است / حوادث دی، بسیار بد و غیرقابل تصور بود که به چنین جایی برسیم